ซีกลาส (Sea Glass) คือเศษแก้วที่เคยถูกทิ้งลงทะเล
ไม่ว่าจะมาจากขวด เครื่องใช้ หรือภาชนะต่าง ๆ
หลากหลายสีสัน หลากหลายชนิด
จากนั้นถูกคลื่นและทรายขัดเกลาอยู่นานหลายปี
จนขอบที่เคยคมกริบค่อย ๆ กลมมน
และพื้นผิวกลายเป็นฝ้าด้าน ๆ
คล้ายลูกกวาดหรือเยลลี่ที่ถูกเคลือบด้วยหมอก
.
พูดง่าย ๆ คือ ขยะที่ทะเลเอาไป “รีโนเวต” จนกลายเป็นของสวยงาม
.
และนี่แหละที่ทำให้ Sea Glass น่าสนใจ
เพราะความสวยของมัน
ไม่ได้เกิดจากการผลิตในโรงงาน
แต่เกิดจากการขัดเกลาของธรรมชาติ เวลา คลื่น ทราย
.
สิ่งที่ทำให้ซีกลาสแต่ละชิ้นมีความพิเศษ คือ สีของมัน
.
สีเขียว น้ำตาล และสีขาวใส เป็นสีที่พบได้ค่อนข้างบ่อย
เพราะแก้วสีเหล่านี้ถูกใช้ทำขวดเครื่องดื่มและภาชนะจำนวนมาก
จึงมีโอกาสหลุดรอดมาอยู่ตามชายหาดมากกว่า
.
แต่ถ้าเจอสีฟ้าอ่อน สีฟ้าเข้ม สีเหลือง หรือสีม่วง ก็เริ่มน่าสนใจขึ้น
เพราะแก้วสีเหล่านี้พบได้น้อยกว่า
โดยเฉพาะเฉดสีที่เคยใช้กับขวดหรือภาชนะเฉพาะทางในอดีต
.
ส่วนสีที่หายากมาก ๆ อย่าง แดง ส้ม
ชมพู เทอร์ควอยซ์ หรือโคบอลต์บลู
อาจกลายเป็นของสะสมที่นักสะสมตามหา
เพราะไม่ได้มีแค่เรื่อง “ความสวย”
แต่ยังเกี่ยวข้องกับอายุ แหล่งที่มา
และความนิยมของแก้วในแต่ละยุคด้วย
.
และสีบางสีสามารถช่วยบอกเบาะแสเกี่ยวกับ “อดีตชาติ”
ของเศษแก้วได้ด้วย
นักสะสมบางคนจึงไม่ได้มองมันเป็นแค่ก้อนแก้วสวย ๆ
แต่พยายามศึกษาว่า..
ชิ้นส่วนนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของขวดหรือภาชนะอะไร
และอาจมีอายุย้อนไปหลายสิบหรือหลายร้อยปี
.
แน่นอนว่าไม่ใช่เศษแก้วทุกชิ้นที่เจอริมทะเลจะมีราคาแพง เพราะ แก้วเก่า ≠ แก้วแพง และแก้วสวย ≠ แก้วหายากเสมอไป
.
ความน่าสนใจของ Sea Glass อยู่ที่การรวมกันของหลายปัจจัย ทั้งสี ความหายาก รูปร่าง ขนาด สภาพพื้นผิว ความเก่า และที่สำคัญคือเรื่องราวเบื้องหลังของมัน
.
จากเศษแก้วที่ครั้งหนึ่งอาจถูกใครสักคนโยนทิ้ง
วันนี้มันสามารถถูกนำไปทำเป็นเครื่องประดับ
โมเสก กรอบรูป โคมไฟ
หรือแม้แต่งานศิลปะร่วมสมัยที่นำไปจัดแสดงและซื้อขายในราคาสูงได้
.
ศิลปินบางคนหยิบ Sea Glass
มาจัดวางร่วมกับโลหะ ไม้ หรือวัสดุอื่น ๆ
จนกลายเป็นผลงานศิลปะที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
.
และเมื่อชิ้นงานมีแนวคิด
มีฝีมือของศิลปิน รวมถึงใช้ชิ้นที่หายาก
ราคาก็สามารถขยับจาก “เศษแก้วธรรมดา” ไปเป็น “งานศิลปะที่มีมูลค่า” สร้างรายได้และเป็นที่ต้องการของนักสะสม